Bilecik Asma Fidanlığı Müdürü Şaban Hamdi Bey

Onuncu Yıl Marşı’nı Faruk Nafiz Çamlıbel ile birlikte Yazan Behçet Kemal Çağlar'ın Bilecik ziyareti.

“Atatürk Şairi” olarak tanınan Behçet Kemal Çağlar’ın babası Şaban Hami Bey’in Bilecik Asma Fidanlığı Müdürü olduğunu biliyor muydunuz? Dahası burada müdürken vefat ettiğini ve mezarının Bilecik’te olduğunu…

Kent Belleği koleksiyonunda bulunan bir mektup Behçet Kemal Bey ve babasıyla ilgili bazı ayrıntıları keşfetmeye imkân tanımaktadır:

13 Ocak 1933’te Behçet Kemal Bey, askerlik vazifesine başlayacaktır. Bu amaçla Ankara’dan ayrılır ve zaten yol güzergahında bulunan Bilecik’te müdür olarak görev yapan babasını görmeden gitmek istemez. Büyük ihtimalle trenle Bilecik’e kadar gelir ve yirmi dört saat babasının yanında kalır. Buradan, 11 Ocak 1933 tarihinde Ankara’da ismini vermediği ancak “Muhterem büyüğüm, aziz şefim, saygılı ağabeyim” şeklinde hitap ettiği bir kişiye hitaben bir mektup kaleme alır.

Babası Hami Bey’den mektupta çok bahsetmese de onun yanında “baba sevgisini” bulduğu anlaşılmaktadır. Ne var ki babasıyla bu buluşmasının, adeta bir son görüşme olacağını Behçet Kemal nereden bilebilirdi ki… Babası bu buluşmadan birkaç ay sonra 04.12.1933 tarihinde kalp hastalığı sonucu Bilecik’te vefat etmiş ve Bilecik Kent Mezarlığı’na defnedilmişti.

Bilecik Kent Belleği araştırma ekibi, Kent Konseyi Başkanı Hakkı Aynur, belleğin akademik danışmanı Dr. Ali Okumuş ile yayın kurulu üyeleri Oğuz Cabar ve Ayşin Yardımcı yaptıkları saha araştırmaları sonucu Şaban Hami Bey’in mezarını tespit etti.

Türk edebiyat tarihinde iz bırakan iki önemli ismin, baba-oğulun, Bilecik’teki son buluşmalarını gösteren mektup ve Hami Bey’in mezarının keşfi Bilecik Kent Belleği’nden edebiyat tarihimize armağan olsun.

Mektubun çevirisi:

"Mektubun okunuşu: Muhterem büyüğüm, aziz şefim, saygılı ağabeyim Askerlik vazifesi[ni] ifaya şitab etmek için Ankara’dan, Ankara’mızdan, Ankara’mdan ayrılacağım günlerde, size bir veda ziyareti yaparsam kendimi adamdan saymış olurum diye çekindim ve bu ihtiyatı aynı şekilde veda ederken Ziya Bey’e açtım: Güldü ve sizi görmekliğimi söyledi. Ne çare ki, o gün de fırsat zuhur etmedi… Ankara’dan ayrılırken sizin o güzel gecedeki nihayetsiz teşviklerinizi, olgun ve takdirkâr şefkatinizi daima beraberimde götüreceğimi; işaret ettiğiniz yolda -zaten başka şey haddim olmadığı için- sonsuz bir tevazu ile daimî bir feragatle ve hiç yılmayan, şaşmayan bir azimle yürüyeceğimi teyit etmek isterdim… Bu vesileyle yeni tezahür edecek bir şefkat ve teveccühünüz daha olacak ve bu yolculukta bir kat daha münşerih ve mesut bulunacağım… Şimdi, Bilecik’te memur olan babamın evinde geçirdiğim yirmi dört saat içinde; coşkunluğu, tedbirliliği ve vakarı ile sizin sevginizi çok hatırlatan baba sevgisinin yanında sizi tekrar hatırladım ve resmi hatta makul bir bahane yokken size şu satırları yazıyorum… Gençliğimin bütün enerjisini, bütün mevcudiyetle inandığım ve bağlandığım yüksek emellerimiz uğruna her an tevazu ve feragatle vermeye hazır olduğunu bildirerek Allah’a ısmarladık diyorum sevgili liderim ve muhterem büyüğüm, efendim. B. Kemal [imza] Behçet Kemal: K.3. İstikâm hazırlık kıtasında, 324 doğumlu."