Bilecik’in Tarihinde Tabakhaneleri Unutmayalım

Bilecik’in tarihinde tabakhaneleri unutmayalım. Vaktiyle suyu içilen, mahalle halkının çamaşır yıkadığı dere suyu lağım sularıyla kirlendi. Bu derenin çevresinde bulunan tabakhane dükkanları ham deriyi işliyor (çarık, mesh, terlik, yemeni) gibi ayağa giyilecek araçlar yapılıyordu. Ama teknolojinin ilerlemesiyle 1950 yılında son kalan tabak esnafından Ahmet Banker (?) Eskişehir tabakhanesine, Bekir Ali’nin oğlu Osman Bursa’ya dedemin manevi evladı Mustafa Tevfik Gazlıçeşmeye, İsmail Çavuş Bartın tabakhanelerine gittiler. Burada evleri olanlar evlerini yıkarak yukarı mahallelere taşındı.

Osmanlı Devleti’nin kurulduğu zamandan beri var olan bir hayat var burada iki tarafta çalışan değirmen, 15’den fazla tabakhane dükkânı burada çalışan kalfa, çırak, ustanın sesleri değirmene gelen gidenler, kanlı gölette yüzen gençler.

Öğleden sonra mahalle halkından kadınlar ortadaki çeşmenin etrafında toplanır pazara yün çorap yerleştirirlerdi.

İstiklal Savaşı’nda buradaki evler yanmamıştı, mahalle halkı evini yıktı yukarı mahalleye taşındılar

Şimdi mahalle halkından sağ kalanların dut, ceviz, ağaçları bulunan bahçeleri var. Benim dut ve fıstık ağaçları bulunan bahçeme Edebali Türbesi’nin altında sayın Vali Refik Öztürk “Göncü Gazinosu” yapmak istedi; ama tayini çıktı Bilecik’ten ayrıldı. Şimdi ben bu bahçemin gazino olmasını çok istiyorum. Bu gazino buradaki yaşamı anımsatacak. (SON)

Semiha Göncü